KPS - w sprawie wycofania kandydatury Pana Potockiego

Koalicja Prawicy Sarmackiej, a w szczególności władze Unii Konserwatywno-Liberalnej z wielkim bólem przyjęły do wiadomości fakt, iż kandydat połączonych sił prawicy, członek Partii Konserwatywnej, Emil Potocki, postanowił wycofać swą kandydaturę w wyborach do Izby Poselskiej. KPS nie może jednak przejść do porządku dziennego nad sposobem, w jaki do tego doszło. Nasz były kandydat stał się ofiarą niewybrednych drwin, oszczerstw, kłamstw i machinacji naszych przeciwników politycznych.

Pamflet wysmażony przez redaktora, dziś nie wahamy się użyć tego słowa, brukowca „Sclav" jest dobitnym przykładem degeneracji ideałów dziennikarskiej rzetelności, obiektywizmu i bezstronności. Dodajmy, że redaktor tegoż pisma, Aaron Rozman, jest sympatykiem Sarmackiej Partii Demokratycznej. Artykuł ten miał wydźwięk propagandowy, bez wahania szastano w nim oskarżeniami i obelgami. Polityka, brudna polityka, bezpardonowo wdziera się w kolejne przejawy życia publicznego, w sfery dla niej zakazane. Narodowy Związek Monarchistyczny i Unia Konserwatywno-Liberalna nie mogą pozwolić, aby do Sarmacji przenikały kalekie wzorce ze świata realnego. Będziemy walczyć z bezczelną agitacją polityczną, zakłamaniem i kłamliwością politykierów mydlących oczy wyborcom. Panie Rozman, nie wstyd Panu?

Koalicja Prawicy Sarmackiej jako jedyne ugrupowanie postanowiło wyciągnąć rękę w stronę Sclavinii, widząc w tym państwie niezaprzeczalny potencjał. Owszem, niektórzy członkowie niezbyt przychylnie wyrażali się o kolejnej inkorporacji, mając na uwadze doświadczenia innych tego typu posunięć Korony. Jednak czasy się zmieniły i nasze Patrie potrafiły zmienić swój stosunek do inkorporowanych państw. Nie szliśmy w zaparte, potrafiliśmy iść na kompromis i znaleźć ze sclavińczykami wspólny język, czego efektem była nasza lista. Nawiązaliśmy współpracę jako jedyni i przeciwnicy, nie mogąc temu zaprzeczyć, wyciągają stare brudy.

Nasze partie nigdy nie krytykowały mniejszych mikronacji za samo ich istnienie. Negowaliśmy konkretne zachowania, konkretne nieprawidłowości. A taka krytyka jest konstruktywna, o ile umie się jej użyć. Jak widać tego niektórzy członkowie Sarmackiej Partii Demokratycznej nie
rozumieją. Aby przypodobać się niezdecydowanym, podatnym na medialne manipulacje wyborcom, czyli „słupom", jak ich zwą niektórzy, których wbrew pozorom nie brakuje, Sarmacka Partia Demokratyczna ucieka się do manipulacji, kłamstwa i szkalowania swych przeciwników i tych, których rzekomo „broni". Bo przecież ofiarą tych bezczelnych ataków był
Sclavińczyk, obywatel kraju, „któremu SPD oferowała wsparcie". Skutki tego wsparcia widzimy na załączonym obrazku, a raczej ich nie widzimy, bo i oglądać nie ma czego. Nieudolne próby zjednoczenia, scalenia Księstwa zakończyły się wandejskim czerwcem, Wolną Republiką Morvan i wrogimi nastrojami w Sclavinii i Baridasie.

Źródłem krytyki byli także sami Sclavińczycy. „Ty zdrajco! Kumplójesz się z nimi?"(pisownia oryginalna). Takie oskarżenia padały pod adresem Pana Potockiego. Tak oto kończą się próby podjęcia współpracy między rdzenną Sarmacją a Sclavinią podjęte przez Koalicję Prawicy Sarmackiej. I jeśli polityka zagraniczna Księstwa i nasze stosunki z nowymi krajami wchodzącymi w skład Korony ma tak wyglądać za rządów SPD, biada Sarmacji!

Sarmacka Partia Demokratyczna pokazała, na co ją stać. Dość groźbom, oszczerstwom i zakłamaniu. Dość politycznego bagna. Dość skłócaniu Sarmatów i powodowaniu wewnętrznych barier. Mówimy dość marazmowi i zastojowi w Księstwie.

Wydarzenie, którego byliśmy dziś świadkami nieczęsto ma miejsce w Sarmacji. Nieczęsto kandydat na posła rezygnuje z ubiegania się o stanowiska z racji ataków personalnych, szkalowania go przez brukową prasę. Na takie zachowania są paragrafy i nie wykluczamy, iż ich
użyjemy, w trosce o wizerunek sarmackiej sceny politycznej.